เพราะ……รัก

เพราะ……รัก

            วันนี้เป็นอีกวันที่ดิฉันรู้สึกประทับใจมากคือวันนี้เป็นวันอังคารเวลาประมาณ 10.00 น. มีผู้ป่วยชายอายุประมาณ 45 ปี มานอนโรงพยาบาลด้วยอาการติดเชื้อในสมอง ไม่สามารถช่วยเหลือตัวเองได้เลยมีแต่ภรรยาตัวเล็กๆที่คอยช่วยเหลือดูแลผู้ป่วยทุกอย่าง ทำทุกอย่างไม่ว่าจะเป็นอาบน้ำให้เปลี่ยนเสื้อผ้า,เปลี่ยนผ้าปูที่นอนใหม่ให้ทุกวันและคอยเก็บเปลี่ยนถุงปัสสาวะเมื่อผู้ป่วยถ่ายปัสสาวะทุกครั้ง ภรรยาปฏิบัติได้เป็นอย่างดีทุกอย่าง ทำทุกอย่างให้เหมือนตอนที่ผู้ป่วยยังช่วยเหลือตัวเองได้ ไม่เคยคิดท้อถอยต่อความยากลำบากในการดูแลผู้ป่วยเลย และผู้ป่วยเป็นผู้ชายที่มีรูปร่างค่อนข้างสูงใหญ่กว่าจะทำกิจวัตรประจำวันเสร็จก็เล่นเอาเหงื่อตกกันเลยทีเดียว บางวันภรรยาต้องออกไปทำงานแต่เขาก็จะต้องรีบกลับเพราะกลัวว่าจะไม่มีใครคอยดูแลผู้ป่วยได้ดีอย่างเธอ หลังจากกลับมาเธอจะดูแลสามีเหมือนทุกๆวัน เธอไม่เคยทำเหมือนว่าวันนี้เหนื่อยไม่ทำดีกว่าแต่เธอกลับทำอย่างนั้นทุกๆวันแม้จะเหนื่อยสักแค่ไหน        วันนั้นหนูถามเธอว่าเหนื่อยบ้างไหมที่ต้องทำแบบนี้ทุกๆวันมาเป็นระยะเวลากว่า 3 ปี แล้วเชื่อไหมว่าคำตอบที่ดิฉันได้ยินมันทำให้ดิฉันรู้สึกประทับใจมาก         เธอบอกกับดิฉันว่า เธอเหนื่อยมากเหมือนกันแต่ความรักที่เขามีให้กับสามีมันมากกว่าคำว่าเหนื่อยซะอีก     เธอบอกว่าตอนที่สามีปกติเขาดีกับเธอมากคอยดูแลเอาใจใส่ทุกอย่าง แต่ไม่น่าเชื่อว่าเรื่องแบบนี้จะเกิดขึ้นกับเขาได้ แต่เราก็ต้องยอมรับมันและจะคอยดูแลเขาให้ดีที่สุด คำตอบของเธอมันมีทั้งความรัก ความผูกพัน ความเป็นห่วง หลังจากที่ดิฉันได้ยินเรื่องนี้มันกลับทำให้เราคิดว่าเมื่อเราทำความดี คิดดี พูดดี เราก็จำได้สิ่งที่ดีๆ กลับมาหาเราเสมอ ความดีที่เราทำไม่มีวันตาย มีแต่คนที่จะจดจำในความดีที่เราทำไว้เท่านั้น                       ดังนั้นเราทุกคนควรหันมาทำความดีและปฏิบัติหน้าที่ด้วยความรัก ความเข้าใจ ที่มีต่อผู้ป่วยที่เข้ามารับบริการและคนที่เรารักด้วยความรัก ความเอาใจใส่ และหลังจากเหตุการณ์วันนั้นมันทำให้ดิฉันรักในการทำงานมากขึ้นและสามารถเข้าใจถึงการบริการด้วยความรักและความเข้าใจ ในเมื่อผู้ป่วยเข้ามารับบริการเราต้องให้บริการให้ดีที่สุด และให้ความสะดวกสบายเหมือนอยู่ที่บ้านผู้ป่วยที่มารับบริการก็จะมีความสุขและความสุขนั้นก็จะได้ทั้งผู้มารับบริการและผู้ให้บริการด้วยเช่นกัน

(แป้ง IPD)

ข้อความนี้ถูกเขียนใน คลังเรื่องเล่า คั่นหน้า ลิงก์ถาวร